رباعی شمارهٔ ۵۶۰
اندازهٔ متن
ای قوم که برتر از مه و مهتابید
از هستی آب و گل چرا میتابید
ای اهل خرابات که در غرقابید
خیزید که روز و شب چرا در خوابید
۲ بیت
ای قوم که برتر از مه و مهتابید
از هستی آب و گل چرا میتابید
ای اهل خرابات که در غرقابید
خیزید که روز و شب چرا در خوابید
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی