رباعی شمارهٔ ۵۶۷
اندازهٔ متن
این صورت آدمی که درهم بستند
نقشی است که در تویلهٔ غم بستند
گه دیو گهی فرشته گاهی وحشی
این خود چه طلسم است که محکم بستند
۲ بیت
این صورت آدمی که درهم بستند
نقشی است که در تویلهٔ غم بستند
گه دیو گهی فرشته گاهی وحشی
این خود چه طلسم است که محکم بستند
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی