رباعی شمارهٔ ۶۷۵
اندازهٔ متن
در کام دل آنچه بود نفسم همه راند
هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند
نفس بد من مرا بدین روز نشاند
من ماندم و فضل تو دگر هیچ نماند
۲ بیت
در کام دل آنچه بود نفسم همه راند
هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند
نفس بد من مرا بدین روز نشاند
من ماندم و فضل تو دگر هیچ نماند
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی