رباعی شمارهٔ ۷۰۲
اندازهٔ متن
دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید
۲ بیت
دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی