رباعی شمارهٔ ۷۲۴
اندازهٔ متن
ز اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
اکنون کم شد ناله عشقم بفزود
آتش چو هوا گرفت کم گردد دود
۲ بیت
ز اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
اکنون کم شد ناله عشقم بفزود
آتش چو هوا گرفت کم گردد دود
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی