رباعی شمارهٔ ۸۰۶
اندازهٔ متن
لبهای تو آنگه که با ستیز بود
در هر دو جهان از تو شکرریز بود
گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی
از من بشنو که شمس تبریز بود
۲ بیت
لبهای تو آنگه که با ستیز بود
در هر دو جهان از تو شکرریز بود
گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی
از من بشنو که شمس تبریز بود
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی