رباعی شمارهٔ ۱۰۸۲
اندازهٔ متن
آنکس که ترا دید و نخندید چو گل
از جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر ابدی باشد کو شاد نشد
از دعوت ذوالجلال و دیدار رسل
۲ بیت
آنکس که ترا دید و نخندید چو گل
از جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر ابدی باشد کو شاد نشد
از دعوت ذوالجلال و دیدار رسل
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی