رباعی شمارهٔ ۱۲۵۴
اندازهٔ متن
شادی کردم چو آن گهر شد جفتم
چون موج ز باد بود خود آشفتم
آشفته چو رعد سر دریا گفتم
چون ابر تهی بر لب دریا خفتم
۲ بیت
شادی کردم چو آن گهر شد جفتم
چون موج ز باد بود خود آشفتم
آشفته چو رعد سر دریا گفتم
چون ابر تهی بر لب دریا خفتم
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی