رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴
اندازهٔ متن
هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم
وان لحظه که بیخود نفَسی بنشینم
عالَم همه سر به سر تو را میبینم
۲ بیت
هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم
وان لحظه که بیخود نفَسی بنشینم
عالَم همه سر به سر تو را میبینم
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی