رباعی شمارهٔ ۱۴۷۰
اندازهٔ متن
دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون
۲ بیت
دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی