رباعی شمارهٔ ۱۴۷۳
اندازهٔ متن
دوش آنچه برفت در میان تو و من
نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن
روزیکه سفر کنم ازین کهنه وطن
افسانه کند از آن شکنهای کفن
۲ بیت
دوش آنچه برفت در میان تو و من
نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن
روزیکه سفر کنم ازین کهنه وطن
افسانه کند از آن شکنهای کفن
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی