رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶
اندازهٔ متن
گر تیغ اجل مرا کند بیسر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانهها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان
۲ بیت
گر تیغ اجل مرا کند بیسر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانهها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی