تکبیت شمارهٔ ۲۸۲
اندازهٔ متن
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشهای نشینیم
شُد تازیانهی حِرص، قَدِّ خمیدهی ما
۱ بیت
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشهای نشینیم
شُد تازیانهی حِرص، قَدِّ خمیدهی ما
مشو از نالهٔ افسوس غافل چون جرس، باریاگر از کاروان همچون خبر بیرون نمیآیی