تکبیت شمارهٔ ۶۱۷
اندازهٔ متن
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد میگردد
نشیند هر که با من یک نفس، همدرد میگردد
۱ بیت
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد میگردد
نشیند هر که با من یک نفس، همدرد میگردد
مشو از نالهٔ افسوس غافل چون جرس، باریاگر از کاروان همچون خبر بیرون نمیآیی