تکبیت شمارهٔ ۸۰۵
اندازهٔ متن
خانه بر دوشان مشرب از غریبی فارغند
چون کمان در خانهٔ خویشند هر جا میروند
۱ بیت
خانه بر دوشان مشرب از غریبی فارغند
چون کمان در خانهٔ خویشند هر جا میروند
مشو از نالهٔ افسوس غافل چون جرس، باریاگر از کاروان همچون خبر بیرون نمیآیی