شمارهٔ ۳۷
اندازهٔ متن
کو چشم که ذرّهای جمالت بیند
کو عقل که سُدَّهٔ کمالت بیند
گر جملهٔ ذرّات جهان دیده شود
ممکن نبود که در وصالت بیند
۲ بیت
کو چشم که ذرّهای جمالت بیند
کو عقل که سُدَّهٔ کمالت بیند
گر جملهٔ ذرّات جهان دیده شود
ممکن نبود که در وصالت بیند
یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبودو او نیز ز من به هیچ خشنود نبود