شمارهٔ ۲۸
اندازهٔ متن
جانا!غم تو با تن چون مویم داشت
وز بس خواری چو خاک در کویم داشت
من نیز به چشم بر نیایم هرگز
چشمم ز سرشک دست بر رویم داشت
۲ بیت
جانا!غم تو با تن چون مویم داشت
وز بس خواری چو خاک در کویم داشت
من نیز به چشم بر نیایم هرگز
چشمم ز سرشک دست بر رویم داشت
خونی که من از دیده به در میریزمهردم به مصیبتی دگر میریزم