غزل شمارهٔ ۶۲۳

چون تیغ ز سر درگذرد عالم آبست

عاشق به چه امید زند فال تماشا

در عالم نیرنگ توتا جلوه نقابست

یک غنچه بیدار ندارد چمن دهر

شاخ گل این باغ سراسر رگ خوابست

ما غرقه توفان خیالیم وگرنه

این بحر تنک مایه تر از موج سرابست

یک دیده تر بیش نداریم چو شبنم

در قافله ما همه مینای گلابست

پروانه کامل ادب پای چراغیم

درکشور ما بال و پر ریخته بابست

فرصت طلبی لازم انجم وفا نیست

تا بسمل ماگرم تپش گشت کبابست

بی مغز بود دانه کشت امل دهر

در رشته موج ارگهری هست حبابست

عبرتگه امکان نبود جای اقامت

در دیده نگه را همه دم پا به رکابست

در عشق به معموری دل غره مباشید

هرجا قدم سیل رسیده ست خرابست

بیداری بختم زگل آبله پایی ست

تا غنچه بود دیده امید به خوابست

چون جوهرآیینه زحیرت همه خشکیم

هرچند رگ و ریشه ما در دل آبست

جز سوز وگداز از پر پروانه نخواندیم

این صفحه آتش زده جزو چه کتابست

بیدل ز سخنهای تو مست است شنیدن

تحریک زبان قلمت موج شرابست