غزل شمارهٔ ۷۰۲

یعنی از ساز طرب دود چراغانی هست

کشته ناز توام بسمل انداز توام

گرهمه خاک شوم خاک مرا جانی هست

عجز پرواز ز سعی طلبم مانع نیست

بال اگر سوخت نفس شوق پرافشانی هست

زندگی بی المی نیست بهار طربش

زخم تا خنده فروش است نمکدانی هست

تا به کی زیر فلک داغ طفیلی بودن

نبری رنج در آن خانه که مهمانی هست

محوگشتن دو جهان آینه در بر دارد

جلوه کم نیست اگر دیده حیرانی هست

غنچه این چمنی کلفت دلتنگی چند

ای چمن محوگلت سیرگریبانی هست

نخل پرواز شکوفه ست امید ثمرش

نعمت آماده کن ریزش دندانی هست

عذر بی دردی ما خجلت ما خواهد خواست

اشک اگر نیست عرق هم نم مژگانی هست

جرأ تی کوکه به رویت مژه ای بازکنم

چشم قربانی و نظاره پنهانی هست

زین چمن خون شهیدکه قیامت انگیخت

که به هرگل اثر دستی و دامانی هست

گرتأمل قفس بیضه طاووس شود

در شبستان عدم نیز چراغانی هست

نشوی منکر سامان جنونم بیدل

که اگر هیچ ندارم دل ویرانی هست