غزل شمارهٔ ۸۷۵

که گداخت جوهر رنگ و بو به فشار غنچه نشستنت

مکش ای حباب بقا هوس الم ستمگری نفس

چقدر گره به دل افکند خم و پیچ رشته گسستنت

به تکلف قدح هوس سر وبرگ حوصله باختی

نرسیده نشیه همتی ز ترنگ ذوق شکستنت

چه نمود فرصت بیش وکم که رمیدی از چمن عدم

ننشست رنگ تاملی چوشراربرزخ جستنت

تو نوای محفل غیرتی ز چه روفسرده غفلتی

نفسی که زخمه به تار زد که نبود اشاره رستنت

همه دم ز قلزم کبریا تب شوق می زند این صلا

که فریب موج گهر مخور ز دو روزه آبله بستنت

چه وفاست بیدل سخت جان که دم جد ایی دوستان

جگر ستمزده خون شود ز حیای سینه نخستنت