غزل شمارهٔ ۲۴۲۱

وز اثر ما و من یک دو نفس کاستن

مفت تماشاست حسن لیک به شکر نگاه

از سر خود بایدت چون مژه برخاستن

جلوه رنگ دویی خون حیا می خورد

سخت ادب دشمنی ست آینه آراستن

به که به پیش کریم نازکنی وقت جرم

ورنه ز کم همتی ست عذر گنه خواستن

عیش و غم روزگار طعمه یکدیگرند

حاصل روز و شب است در بر هم کاستن

نیست کف خاک ما قابل عرض غبار

پیشتر از ما نشست جرأت برخاستن

بیدل اگر محرمی جلوه بیرنگ باش

دام تماشا مکن کلفت پیراستن