بخش ۲۳ - طرابرزن، جبیل و بیروت

کودکی را دیدم گلی سرخ و یکی سپید تازه در دست داشت و آن روز پنجم اسفندارمذ ماه قدیم سال بر چهارصد و پانزده از تاریخ عجم

و از آنجا به شهر بیروت رسیدیم طاقی سنگین دیدم چنانکه راه به میان آن طاق بیرون می رفت بالای آن طاق را پنجاه گز تقدیر کردم و از جوانب او تخته سنگ های سفید برآورده چنانکه هر سنگی از آن زیادت از هزار من بود و این بنا را از خشت به مقدار بیست گز برآورده اند و بر سر آن استخوان های رخام برپا کرده هر یکی هشت گز چنانکه به جهد در آغوش دو مرد گنجد و بر سر این ستون ها طاق ها زده است به دو جانب همه از سنگ مهندم چنانکه هیچ گچ و گل در آن میان نیست و بعد از آن طاقی عظیم بر بالای آن طاق ها به میانه راست ساخته اند به بالای پنجاه ارش و هر تخته سنگی که در آن طان بر نهاده است هر یکی را هشت ارش قیاس کردم در طول و در عرض چهار ارش که هر یک از آن تخمینا هفت هزار من باشد و اینهمه سنگ ها را کنده کاری و نقاشی خوب کرده چنانکه در چوب بدان نیکویی کم کنند و جز این طاق بنایی دیگر نمانده است بدان حوالی پرسیدم که این چه جای ست گفتند که شنیده ایم که این در باغ فرعون بوده است و بس قدیم ست و همه صحرای آن ناحیت ستون های رخام ست و سرستون ها و تن ستون ها همه رخام منقوش مدور و مربع و مسدس و مثمن و سنگ عظیم صلب که آهن بر آن کار نمی کرد و بدان حوالی هیچ جای کوهی نه که گمان افتد که از آنجا بریده اند و سنگی دیگر همچو معجونی می نمود آنچنانکه سنگ های دیگر مسخر آهن بود و اندر نواحی شام پانصد هزار ستون یا سر ستون و ته ستون بیش افتاده است که هیچ آفریده نداند که آن چه بوده است یا از کجا آورده اند