رباعی شمارهٔ ۷
اندازهٔ متن
آبی که به روزگار بندد کیمُخت
تو گه پسرش نام نهی، گاهی دخت
خانی شد و پندار در او رخت نهاد
دیگی شد و امید در او سودا پخت
۲ بیت
آبی که به روزگار بندد کیمُخت
تو گه پسرش نام نهی، گاهی دخت
خانی شد و پندار در او رخت نهاد
دیگی شد و امید در او سودا پخت
تا دیدهٔ دل ز دیدهها نگشاییهرگز ندهند دیدهها بینایی