دفتر شعر
۴۹۵ شعر در این دفتر
تا حسن تو بنمود رخ از جمله اشیاحیران جهان شد دل شوریده شیدا
جانا ز چین زلف گشا پیچوتابهاتا تابد از رخت به دلم آفتابها
تا جان ما گذشت ازین قیل و قالهادل را به یاد روی تو ذوقست و حالها
عارف اسرار پنهانیم ماحاکم اقلیم عرفانیم ما
ز خورشید جمال عالم آراجهان پر شد ز انوار تجلی
ای پرتو جمال تو نورالیقین ماگیسوی عنبرین تو حبل المتین ما
زد خیمه شاه عشق بصحرای جان ماویران شد از سپاه غمش خان و مان ما
ای رخ چون گلشن تو روضه رضوان ماچین زلف بیقرار آرامگاه جان ما
ای بدیدار تو روشن دیده گریان مامحنت عشقت دوای درد بی درمان ما
عاشقیم و مست صهبای لقااز خودی بیگانه با حق آشنا
جمال یار می بینم ز روی صورت و معنیکه پیش چشم مجنونست عالم سربسر لیلی
ای روی چو خورشیدت تابان ز همه اشیاز آئینه هر ذره حسن رخ تو پیدا
ای ذات تو ظاهر شده بر صورت اسمااسمای تو بر صورت عالم شده پیدا
ای حسن ترا عالم و آدم شده مجلاروی تو بذرات جهان کرده تجلی
دو عالم خواه زیر و خواه بالاهمه آئینه حقاست تعالی
مست و خرابم ساقیا در بازکن میخانه رابهر خمارم از کرم پرکن دگر پیمانه را
ساقی بده می که بود مستیش فناتا وارهاندم ز خمار منی و ما
دل بسته بزلف یار باداجانم بغمش فگار بادا
کاشکی رحمی بُدی آن فتنهگر عیّار راتا نکردی پیشه خود این همه آزار را
میرسد هر دم بعاشق صد جفاگوئیا از عشق می بارد بلا
چه نسبت است به روی تو ماه تابان رابه پیش مهر توان گفت ذره کیوان را
وقد کنتم و مامعکم من الا کوان ماکاناتجلیتم لکم فیکم فصرتم فیه اعیانا
فی هواکم صارقلبی هایماخذلنا عنا و جدلی باللقا
گر وصال دوست خواهی در ره او شو فناتا حیات جاودان یابی به جانان در بقا