دفتر شعر
۳۵۶ شعر در این دفتر
تا کی غم این جهان فرسوده خورمتا چند جفای مردم سفله برم
یارب گنهم تو عفو گردان به کرمیارب تو مینداز به لطف از نظرم
گرمیِ برش به ناز خَوش خَوش گیرموآن لعل لب نگار دلکش گیرم
گفتم که هوای یار سرکش گیرمسودای سر زلف مشوّش گیرم
من پیش دو چشم نیمه مستت میرمو آنگه به لبان می پرستت میرم
پروانه صفت پیش تو در پروازمدر پای تو از عشق تو سر میبازم
میسوزم و با عشق رُخت میسازمچون شمع میان جمع باشد رازم
بر آتش عشق تو کبابی ارزموز لعل لبت جام شرابی ارزم
چون شمع ز سر تا به قدم میسوزممن سوختهام دگر به غم میسوزم
یارب ز گل رخت به خاری برسموز نرگس مستت به خماری برسم
آن دوست که دیدنش بیاراید چشمبیدیدنش از گریه نیاساید چشم
ای عشق رخت برده مرا خواب از چشمسودای تواَم گشاده خوناب از چشم
تا روی چو ماه تو نهانست ز چشمبی روی تواَم دجله روانست ز چشم
رخسار تواَم ماه تمامست به چشمبی زلف تواَم جهان چو شامست به چشم
چشمش به کرشمه گفت جان میبخشموز مستی و سرخوشی جهان میبخشم
بنگر به گل دو رنگ ای ماه عجمیک روز زر طلا و یک روز بقم
در آتش روی دوست بگداخت دلمجان و سر و عمر خویش درباخت دلم
در عشق رخت ز من رمیدهست دلمغمهای تو را به جان خریدهست دلم
از دست غمت به جان رسیدهست دلمصد جامه جان ز غم دریدهست دلم
از دست غم تو تا توانست دلمسرگشته ز غم گرد جهانست دلم
زین بیش بتا مجوی آزار دلمدرهم مشکن به هجر بازار دلم
بگرفت غمت باز گریبان دلمتا خود چه شود حال پریشان دلم
جز لعل لب تو نیست درمان دلمجز مهر رخ تو نیست در جان دلم
چشم خوش تو ربود یکباره دلمپیراهن صبر کرد صد پاره دلم