متفرقات از صائب

می به جامم می کند چشم خمارآلود تو

شمارهٔ ۶۷۹

گل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو

شمارهٔ ۶۸۰

نخل رعنایی به بارآورده بالای تو

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو

شمارهٔ ۶۸۱

اشتیاق سجده را با آستان او بگو

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را

شمارهٔ ۶۸۲

وگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو

شمارهٔ ۶۸۳

زند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او

شمارهٔ ۶۸۴

ازین غبار بلندی گرفت رایت او

اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو

شمارهٔ ۶۸۵

برون نمی رود این باد نخوت از سر تو

شمارهٔ ۱ - مثنوی رزمیه (کذا) (قندهارنامه)

برازنده تاج و تخت و کلاهخدیو جوان بخت عباس شاه

شمارهٔ ۲ - قطعه (در) تاریخ

چون به الهام الهی، گرداندنام خود خسرو جمجاه، صفی

گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را

شمارهٔ ۳

رفته رفته طاق نسیان می کند محراب را

سرگرانی مانع است از آمدن تیر ترا

شمارهٔ ۴

انتظار تیر خواهد کشت نخجیر ترا

تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را

شمارهٔ ۵

نشکنم از چشمه کوثر خمار خویش را

آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا

شمارهٔ ۶

طشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟

شمارهٔ ۷

چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟

شمارهٔ ۸

چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام

شمارهٔ ۹

صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را

شمارهٔ ۱۰

آب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما

شمارهٔ ۱۱

راه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

کام خود از کوشش امید می گیریم ما

شمارهٔ ۱۲

بخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما

شمارهٔ ۱۳

محمل لیلی برون رفته است از هامون ما

ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را

شمارهٔ ۱۴

که ناموس سپاهی هست بر سر چون علم ما را

(سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را

شمارهٔ ۱۵

به داغ تشنگی تا چند سوزی زان لبان ما را؟)

یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را

شمارهٔ ۱۶

حمایت کرد مور از برق آفت خرمن ما را

فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را

شمارهٔ ۱۷

پر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را