دفتر شعر
۷۱ شعر در این دفتر
مرغی که بر آن کوه، نشست و برخاستبنگر که در آن کوه چه افزود و چه کاست؟
تو به قیمت ورای دو جهانیچه کنم قدر خود نمیدانی
جان از درون به فاقه و طبع از برون به برگدیو از خورش به هیضه و جمشید ناشتا
چشمم به دگر کس نگرد من چه کنم؟از خود گله کن که روشناییش توی
خَیَالُکَ فِی عَیْنِیْ وَاِسْمُکَ فِی فَمِیْوَذِکْرُکَ فِی قَلْبِیْ اِلَی اَیْنَ اَکْتُبُ
نور اگر صدهزار میبیندجز که بر اصل نور ننشیند
جزو درویشند جمله نیک و بدهرکه نبود او چنین، درویش نیست
فرشته رَست به علم و بهیمه رَست به جهلمیانِ دو به تنازع بمانْد مردمزاد
چون اندر تبارش بزرگی نبودنیارست نام بزرگان شنود
آن منعم قدس کز جهان مستغنیستجان همه اوست او ز جان مستغنیست
ز پردهها اگر آن روح قدس بنمودیعقول و جان بشر را بدن شمردندی