فیه ما فیه از جلال الدین محمد مولوی

فصل چهل و هشتم - شخصی امامت می‌کرد و خواند اَلْاَعْرَابُ اَشَدُّ کُفْراً وَ نِفَاقاً

فصل چهل و نهم - گفت ما جمله احوال آدمی را یک به یک دانستیم

فصل پنجاهم - همه چیز را تا نجویی نیابی، جز این دوست را تا نیابی نجویی

فصل پنجاه و یکم - سؤال کردند از تفسير این بیت

ولیکن هوا چون به غایت رسدشود دوستی سر به سر دشمنی

فصل پنجاه دوم - پرسیدند معنی این بیت

فصل پنجاه و سوم - فرمود اولّ که شعر می‌گفتیم داعیه‌ای بود عظیم

فصل پنجاه و چهارم - گفت قاضی عزّالدّین سلام می‌رساند

هرکه از ما کند به نیکی یادیادش اندر جهان به نیکی باد

فصل پنجاه و پنجم - فرمود که خاطرت خوش است و چونست

فصل پنجاه و ششم - اکمل‌الدّین گفت مولانا را عاشقم

فصل پنجاه و هفتم - عارفی گفت رفتم در گلخنی تا دلم بگشاید

فصل پنجاه و هشتم - گفت که آن منجّم می‌گوید که غيرافلاک

فصل پنجاه و نهم - مَافُضِّلَ اَبُوْبَکْرٍ بِکَثْرَةِ صَلوةٍ وَصَوْمٍ وَصَدَقَةٍ وُقِرَّ بِمَافِي قَلْبِهِ

فصل شصتم - تَواتُر شنیدنِ گوش فعل رؤیت می‌کند

فصل شصت و یکم - بعضی گفته‌اند: «محبّت موجب خدمت است» و این چنين نیست

فصل شصت و دوم - دوستان را در دل رنجها باشد که آن به هیچ دارو‌یی خوش نشود

آسمان‌هاست در ولایت جانکار فرمای آسمان جهان

فصل شصت و سوم - هر علمی که آن به تحصیل و کسب در دنیا حاصل شود

فصل شصت وچهارم - اهل دوزخ در دوزخ خوشتر باشند که اندر دنیا

فصل شصت و پنجم - سراج‌الدّین گفت که مسأله‌ای گفتم اندرون من درد کرد فرمود

فصل شصت و ششم - خَلَقَ آدَمَ عَلی صُوْرَتِهِ آدمیان همه مظهر می‌طلبند

فصل شصت و هفتم - سُئِلَ عِیْسی عَلَیْهِ یَا رُوْحَ اللهِّ اَیُّ شَیْیءِ اَعْظَمُ

فصل شصت و هشتم - میان بنده و حق حجاب همين دو است و باقی حجب ازین دو ظاهر می‌شود

فصل شصت و نهم - فرمود این که می‌گویند در نفس آدمی شرّی هست

فصل هفتادم - دلدارم گفت کان فلان زنده به چیست‌؟