گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۵۷

ای گشته دلت چو سنگ خارهبا خاره و سنگ چیست چاره

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۵۸

ماییم و دو چشم و جان خیرهبنگر تو به عاشقان خیره

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۵۹

آن سفره بیار و در میان نهو آن کاسه به پیش عاشقان نه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۰

ای نقد تو را زکات نسیهبازآ ز خدا جزات نسیه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۱

ای روز مبارک و خجستهما جمع و تو در میان نشسته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۲

ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموختهجان‌ها را شیوه‌های جان فزا آموخته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۳

ای ز هندستان زلفت رهزنان برخاستهنعره از مردان مرد و از زنان برخاسته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۴

ای ز هجرانت زمین و آسمان بگریستهدل میان خون نشسته عقل و جان بگریسته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۵

ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفتهوز صواب هر خطایت صد ختن پا کوفته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۶

ای سراندازان همه در عشق تو پا کوفتهگوهر جان همچو موسی روی دریا کوفته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۷

تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شدههر زمان گوید که چونی ای دل بی‌چون شده

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۸

ای به میدان‌های وحدت گوی شاهی باختهجمله را عریان بدیده کس تو را نشناخته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۶۹

چشم بگشا جان‌ها بین از بدن بگریختهجان قفس را درشکسته دل ز تن بگریخته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۰

این چه باد صرصر است از آسمان پویان شدهصد هزاران کشتی از وی مست و سرگردان شده

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۱

کی بود خاک صنم با خون ما آمیختهخوش بود این جسم‌ها با جان‌ها آمیخته

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۲

هله بحری شو و در رو مکن از دور نظارهکه بود در تک دریا کف دریا به کناره

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۳

مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانهبشلولم بشلولم مجه از روزن خانه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۴

هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانهکه چو سیمرغ ببیند بجهد مست ز لانه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۵

سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزهمهل ای طفل به سستی طرف چادر روزه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۶

صنما از آنچ خوردی بهل اندکی به ما دهغم تو به توی ما را تو به جرعه‌ای صفا ده

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۷

ای خداوند یکی یار جفاکارش دهدلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۸

صد خمار است و طرب در نظر آن دیدهکه در آن روی نظر کرده بود دزدیده

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۷۹

بده آن باده جانی، که چنانیم همهکه می از جام و سر از پای ندانیم همه

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۳۸۰

پیش جوش عفو بی‌حد تو شاهتوبه کردن از گناه آمد گناه