ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

از دم تیغ غم او هر نفس خون می خورم

شمارهٔ ۴۸۴

کس نمی داند که من این باده را چون می خورم

سعیدا

نگیرم گوشه از راه خدنگت گر گمان باشم

شمارهٔ ۴۸۵

زمین بوس تو می آرم بجا گر آسمان باشم

سعیدا

کی جفای می و معشوقه و مهتاب کشم

شمارهٔ ۴۸۶

من که خون جگر خود چو می ناب کشم

سعیدا

دور از رخش چها من بیتاب می کشم

شمارهٔ ۴۸۷

منت ز درد خون ز رگ خواب می کشم

سعیدا

منت اغیار و آزار ملامت می کشم

شمارهٔ ۴۸۸

می کشم باری اگر بار ملامت می کشم

سعیدا

ندارد منت بار لباس از هیچ کس دوشم

شمارهٔ ۴۸۹

نباشد چون کمان غیر از خدنگ غم در آغوشم

سعیدا

بنمای رو که واله آن روی چون گلم

شمارهٔ ۴۹۰

قربان شوم تو را چه کنم بی تحملم

سعیدا

حال من این است غیر حال ندانم

شمارهٔ ۴۹۱

عاشقم و رسم قیل و قال ندانم

سعیدا

از حال من مپرس و ندامت کشیدنم

شمارهٔ ۴۹۲

خو گشته پشت دست به دندان گزیدنم

پروین اعتصامی

گردون نرهد ز تندرفتاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷

گیتی ننهد ز سر سیه کاری

سعیدا

باز حرف از ناز خوبان می زنم

شمارهٔ ۴۹۳

طعنه ها بر کفر و ایمان می زنم

سعیدا

به هر چمن که وصال تو را خیال کنم

شمارهٔ ۴۹۴

چون گل به خون جگر رنگ خویش آل کنم

سعیدا

به یاد روی تو خورشید را نظاره کنم

شمارهٔ ۴۹۵

خیال چشم تو را روز و شب چه چاره کنم

سعیدا

من نه آنم که زنم ساز و به خود گریه کنم

شمارهٔ ۴۹۶

خنده بر چرخ بد انداز و به خود گریه کنم

سعیدا

گاه چون ظاهرپرستانش عبادت می کنم

شمارهٔ ۴۹۷

لیک از آن بسیار می ترسم که عادت می کنم

سعیدا

همچو گل راز درون خود نمایان می کنم

شمارهٔ ۴۹۸

خویش را در عین جمعیت پریشان می کنم

سعیدا

با بتان من عشقبازی می کنم

شمارهٔ ۴۹۹

عشق را من دلنوازی می کنم

سعیدا

می سزد گر کله خویش به سر کج بینم

شمارهٔ ۵۰۰

من که چون لاله ز خون دل خود رنگینم

سعیدا

نفع آن است که من نافع خود می بینم

شمارهٔ ۵۰۱

صنعت آن است که من صانع خود می بینم

سعیدا

من نه این آب روان از لب جو می بینم

شمارهٔ ۵۰۲

نفس اوست که من از دم او می بینم

سعیدا

من ز جا از سخن جنت مأوا نروم

شمارهٔ ۵۰۳

از سر کوی بتان گر روم از جا نروم

سعیدا

دامان دل ز گرد هوس چیده می روم

شمارهٔ ۵۰۴

این کوه قاف بین که چه بریده می روم

سعیدا

از پریشانی نه سرگردان چو کاکل می شوم

شمارهٔ ۵۰۵

غنچه ام هرگه پریشان می شوم گل می شوم

سعیدا

گر کمر زرین و یا زر در کمر بربسته ایم

شمارهٔ ۵۰۶

از خیال خاطر آن سیمبر بربسته ایم