شعرِ فارسی

شد زمین تکیه گاه درویشی

شمارهٔ ۵۷۱

آسمان بارگاه درویشی

برهنگی است عبا و قبای درویشی

شمارهٔ ۵۷۲

توکل است لباس غنای درویشی

ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتن

شمارهٔ ۳

مبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن

تلخی کند به کام خضر آب زندگی

شمارهٔ ۵۷۳

بیدار چون شود ز شکر خواب زندگی

هر جا پیدا شود شور و شر دیوانگی

شمارهٔ ۵۷۴

می زنم دست جنون را بر سر دیوانگی

ای که در تدبیر دنیای دنی بس مایلی

شمارهٔ ۵۷۵

حق زیادت رفته و مشغول فکر باطلی

کریمان را چه شد یارب کریمی

شمارهٔ ۵۷۶

نمی بینم ز کس لطف عمیمی

گهی معشوق و گه عاشق گهی جسمی و گه جانی

شمارهٔ ۵۷۷

شوم قربانت ای بدخو که هم اینی و هم آنی

ز بس این تن پرستان کرده خم گردن به آسانی

شمارهٔ ۵۷۸

ز جا برخاستن گردیده مشکل از گران جانی

شمارهٔ ۱ - از کرده پشیمانم ناکرده هراسانم

از خویش گریزانم راهیم به خود بنماسرگشته و حیرانم چون باد پریشانم

بنهاد چو بر دوش قضا طبل و علم را

شمارهٔ ۱

فرمود نویسنده تقدیر قلم را

نقاش قضا نسخه ابروی بتان را

شمارهٔ ۲

گویا که به تصویر کشیده است کمان را

بس بلند است قصر و خانه یار

شمارهٔ ۳

در تصور ز سر فتد دستار

کی ز کوی تو سعیدا نفسی می شد دور

شمارهٔ ۴

گر خیال تو نمی داد دلش را دستور

دانی که چیست بار ترازوی این دو دم

شمارهٔ ۵

این پله اش حدیث حدوث است آن قدم

آن که خوانی نام او نفس بهیم

شمارهٔ ۶

در حقیقت اوست شیطان رجیم

قرآن چو به حرف آمد و مخلوق شد انسان

شمارهٔ ۷

آن سوره رحمن شد و این صورت رحمان

ز دست این فلک اژدر تمام دهن

شمارهٔ ۸

بیا ز حق مگذر مشکل است جان بردن

ز شوخی خطش غوطه زد در نگاه

شمارهٔ ۹

که شد دیده را نور بینش سیاه

ز خود تهی شده ام تا نوازیم به دمی

شمارهٔ ۱۰

چو نی اگر کنیم بند بند نیست غمی

ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتن

شمارهٔ ۵

تیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن

به چشم خلق شود تا عزیز گرد رهش

شمارهٔ ۱۱

کشد به دیده خود سرمه سلیمانی

بنده رحمان رحیمیم ما

شمارهٔ ۱

بر در الله مقیمیم ما

شمارهٔ ۲ - نعت سید المرسلین

بعد مناجات و ثنای خدانعت رسول است سعیدا سزا