شعرِ فارسی

فکر ذاتش داشتم صورت به یاد آمد مرا

شمارهٔ ۱

رت به یاد آمد مرا

سر را بر آستانه فکر صفات نه

شمارهٔ ۲

زنهار پا دراز مکن از گلیم خویش

انبیا راست شام باغ و حریم

شمارهٔ ۳

شاهد او مقام ابراهیم

ز ره رسید سعیدای دردمند و فقیر

شمارهٔ ۴

به طوف مرقد اسحاق ابن ادهم شاه

ز روح پاک تو امدادها طلب دارم

شمارهٔ ۵

نه زاد راحله دارم نه قوت این راه

ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتن

شمارهٔ ۶

نیست گشتن لیک عمر جاودانی داشتن

تا روی تو دیدیم یقین شد ما را

شمارهٔ ۱

بر قدرت ذات خالق ارض و سما

پاک از همه ساز جای استغنا را

شمارهٔ ۲

بنواز بلندنای استغنا را

آتش گشتم در جگر انداخت مرا

شمارهٔ ۳

چون باد شدم در به در انداخت مرا

عید آمد و رفت روزه از یاد مرا

شمارهٔ ۴

کردند بتان به غمزه دلشاد مرا

عالم دریا حباب آن دریا ما

شمارهٔ ۵

موجش طوفان کناره اش ناپیدا

استاد زمانه عارف ذات و صفات

شمارهٔ ۶

محمود به نزد همه چون آب حیات

او با تو همیشه و تو بی او عجب است

شمارهٔ ۷

او صاحب خلق است و تو بدخو عجب است

تارک الف و دال که باشد خوب است

شمارهٔ ۸

بی پا و سر و مال که باشد خوب است

در راه وفا سبک خرامی خوب است

شمارهٔ ۹

در منزل دور تیزگامی خوب است

شمارهٔ ۷ - آرزوی پرواز

کبوتر بچه ای با شوق پروازبجریت کرد روزی بال و پر باز

آن ذات که عالم به طفیلش برپاست

شمارهٔ ۱۰

عالم جوی و وجود آن کس دریاست

دوری ز خیالات هوا تجرید است

شمارهٔ ۱۱

دل چون ز همه یگانه شد تفرید است

امروز که سنگ و سیم و زر در کار است

شمارهٔ ۱۲

شام و صبح و شب و سحر در کار است

منصور که در دار جهان مغفور است

شمارهٔ ۱۳

خاک ره او تاج سر فغفور است

تا درد و غم عشق تو درمان گیر است

شمارهٔ ۱۴

بی دردی تو هنوز دامان گیر است

گنجینه ما سینه افگار بس است

شمارهٔ ۱۵

زرپاشی آن ماه شرربار بس است

در سینه ز عشق داغ بسیار بس است

شمارهٔ ۱۶

اغیار شوند گو جهان یار بس است

ایام بهار است نه می در جام است

شمارهٔ ۱۷

نی سوخته ای هم نفس این خام است