شعرِ فارسی

بی تو نفسی خوش نکشیدم هرگز

شمارهٔ ۹۰

وز باغ جهان گلی نچیدم هرگز

گویند که حق یار نمازی است و بس

شمارهٔ ۹۱

عرفان وجود دلنوازی است و بس

گویند خدا ز روزه راضی است و بس

شمارهٔ ۹۲

یا معرفتش حج و نمازی است و بس

از خوان غمش حواله ای دارم بس

شمارهٔ ۹۳

چون درد از او نواله ای دارم بس

لعنت بر نفس ما و بر کردارش

شمارهٔ ۹۴

بر مطلب و بر مقاصد بسیارش

آنان که به دعوا شده سادات مثال

شمارهٔ ۹۵

سادات شدن به صورت امری است محال

گویند کسانی که جهان است خیال

شمارهٔ ۹۶

چیزی که خیال است حرام است حلال

تا صبح نشستم من و جان بر در دل

شمارهٔ ۹۷

دیشب که نهان بود ز من پیکر دل

چون کرد ظهور نور تابنده دل

شمارهٔ ۹۸

تو صاحب دل شدی و من بنده دل

دیروز درآمدم به کاشانه دل

شمارهٔ ۹۹

بینم که چه می کنی تو در خانه دل

شمارهٔ ۱۶ - امروز و فردا

بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنایی هست

تا کرد قبای ناز را بر تن گل

شمارهٔ ۱۰۰

در پایش ریخت رنگ از دامن گل

تا بنده شدم چو مهر تابنده شدم

شمارهٔ ۱۰۱

فارغ ز غم رفته و آینده شدم

تنها نه به هجر آشنا گردیدم

شمارهٔ ۱۰۲

اندر ره آشنا چها گردیدم

گر دل گویم تو را ز جان می ترسم

شمارهٔ ۱۰۳

ور جان خوانم هم از جهان می ترسم

یک سو شادی است در جهان یک سو غم

شمارهٔ ۱۰۴

یک سو زخم است جمع و یک سو مرهم

من خانه آن ماه جبین می دانم

شمارهٔ ۱۰۵

گاهی به گمان گه به یقین می دانم

من گرچه ز عشق گفتگو نتوانم

شمارهٔ ۱۰۶

قطع طلب روی نکو نتوانم

گر باده تو رسد به من مل چه کنم

شمارهٔ ۱۰۷

چون روی تو بینم هوس گل چه کنم

هر ذره مدان ز خود کمش می بینم

شمارهٔ ۱۰۸

هر مور به دست خاتمش می بینم

شوخی که بری ز عالمش می بینم

شمارهٔ ۱۰۹

معنی است ولی در آدمش می بینم

شمارهٔ ۱۷ - امید و نومیدی

به نومیدی سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید

چشمی که از او دو عالمش می بینم

شمارهٔ ۱۱۰

روزش حیران و شب نمش می بینم

دنیا که وفایش و بقایش معلوم

شمارهٔ ۱۱۱

دردش معلوم و هم دوایش معلوم