شعرِ فارسی

گاهی نزدیک و گاه دورم از تو

شمارهٔ ۱۲۹

گه مضطرب و گاه صبورم از تو

شمارهٔ ۱۹ - ای رنجبر

تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر

ای شیخ کرامت منما رهبر شو

شمارهٔ ۱۳۰

نی چون کاغذ ز باد بالاپر شو

چون موم بر آتشی رسی آب مشو

شمارهٔ ۱۳۱

چون رشته ز تاب خویش بی تاب مشو

ای نفس و هوا برده دلت را جان کو

شمارهٔ ۱۳۲

ای داده به تن نقد روان جانان کو

با نفس دغل تو بدگمان باشی به

شمارهٔ ۱۳۳

تا بتوانی تو ناتوان باشی به

دل رفت ز خود هنوز جان نارفته

شمارهٔ ۱۳۴

آمد به کنار از میان نارفته

این عالم ما که بی نظیر افتاده

شمارهٔ ۱۳۵

هر سو طفل و جوان و پیر افتاده

ای باده فروش باده صاف بده

شمارهٔ ۱۳۶

با من خبر از مقام اعراف بده

ساقی آورد ساغری بگزیده

شمارهٔ ۱۳۷

گفتا که بگیر ای ز من رنجیده

در راه وفا ندیده ام قافله ای

شمارهٔ ۱۳۸

از پا افتاده ای برد مرحله ای

ای دل نفسی صاحب عرفان نشدی

شمارهٔ ۱۳۹

بر درد کسی هیچ تو درمان نشدی

شمارهٔ ۲۰ - ای گربه

ای گربه ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار

یاری دارم که رشک حور است و پری

شمارهٔ ۱۴۰

گه ناز به خود دارد و گه با دگری

ای عهدشکن قیمت ما را چه شناسی

شمارهٔ ۱۴۱

تا مهر نورزی تو وفا را چه شناسی

آن بدگهری که بد بود با نیکی

شمارهٔ ۱۴۲

دیو است به نیک و دد بود با نیکی

او معنی معنی است که را آن معنی

شمارهٔ ۱۴۳

تا فهم کند معنی آن زان معنی

تا کش و فش و عمامه را ته نکنی

شمارهٔ ۱۴۴

سیر فلک و ستاره و مه نکنی

با آیینه دمی شدم روی به روی

شمارهٔ ۱۴۵

گفتا همه عیب من به من موی به موی

دارم دم سرد چشم خون پالایی

شمارهٔ ۱۴۶

اندر غمت ای سرو قد رعنایی

چه نسبت است به مصر وجود بقعه تن را

شمارهٔ ۱

که این ز جمله ویرانه های آن شهر است

به اهل راز چه نسبت رقیب بدگو را

شمارهٔ ۲

لب پیاله کجا و زبان شانه کجا

شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک

ای مرغک خرد ز اشیانهپرواز کن و پریدن آموز

متاع پاک ندارد به گفتگو حاجت

شمارهٔ ۳

گرفته است سعیدا از آن زبان صدف