شعرِ فارسی

هرچه آن می رود از حد سمک تا بسما

شمارهٔ ۲۲

فاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا

ساقی ز کرم پر کن این جام مصفا را

شمارهٔ ۲۳

آن روح مقدس را آن جان معلا را

نمی دانم چه افتادست قسمت از قدر ما را

شمارهٔ ۲۴

کزین درگاه می رانند دایم دربدر ما را

هر صبح دم پیغام خود گویم به زاری باد را

شمارهٔ ۲۵

تا عرض حال دل کند آن سرو حوری زاد را

ساقی بیار باده و بنواز عود را

شمارهٔ ۲۶

یک دم بلند کن نغمات سرود را

مست از شراب عشق کن این عقل دوراندیش را

شمارهٔ ۲۷

از تو گدایی میکند خیری بده درویش را

دمادم می دهد ساقی لبالب ساغر جان را

شمارهٔ ۲۸

مگر یک دم برقص آرد سبک روحان عرفان را

ساقی به من آور قدح پیر مغان را

شمارهٔ ۲۹

تا تازه کند جودت او جوهر جان را

شمارهٔ ۲۶ - برف و بوستان

به ماه دی گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری

وقت آن شد که می ناب دهی مستان را

شمارهٔ ۳۰

خاصه من بیدل شوریده سرگردان را

بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی را

شمارهٔ ۳۱

بباد داد ورقهای درس و فتوی را

هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما

شمارهٔ ۳۲

بشیوهای ملاحت زهی ملاحت ما

باده می ریزند صافی دم بدم در جام ما

شمارهٔ ۳۳

تا چه خواهد شد ز جام یار ما انجام ما

از حد گذشت قصه درد نهان ما

شمارهٔ ۳۴

ترسم که ناله فاش کند راز جان ما

ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران ها

شمارهٔ ۳۵

خط خوش و رخسارت رشک گل و ریحان ها

بیادت زنده ام اینست مشرب

شمارهٔ ۳۶

مدامت بنده ام اینست مذهب

لب عالم منمچه لبلب لب

شمارهٔ ۳۷

منکر این سخن مباش فتب

اسمعوا منی یا اولی الالباب

شمارهٔ ۳۸

همه لبند و دوست لب لباب

ای از جمال روی تو تابنده آفتاب

شمارهٔ ۳۹

وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

شمارهٔ ۲۷ - برگ گریزان

شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان برگی گریزان

ای رخ زیبای تو رشک مه و آفتاب

شمارهٔ ۴۰

روی تو و جام می عکس گل اندر شراب

باده ارزان شد و زهاد خرابند و یباب

شمارهٔ ۴۱

ساقی از جام بلورین تو جان را دریاب

چند ازین افسانهای خاک و آب

شمارهٔ ۴۲

در طلب داری رخ از دریا متاب

سخنی می رود به صدق و صواب

شمارهٔ ۴۳

جان عالم تویی به جان دریاب