گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۴۹

هرگز ز دماغ بنده بوی تو نرفتوز دیدهٔ من خیال روی تو نرفت

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۰

هشیار اگر زر و گر زرین استاسب است ولی بهاش کم از زینست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۱

هم عابد و هم زاهد و هم خونریز استخونریزی او خلاصهٔ پرهیز است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۲

یاری که به حسن از صفت افزونستدر خانه درآمد که دل تو چونست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۳

یاری که به نزد او گل و خار یکیستدر مذهب او مصحف و زنار یکیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۴

یاری که غمش دوای هر بیمار استاو را یار است هرکه با او یار است

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۵

یکبار بمُردَم و مرا کس نگریستگر بار دگر زنده شوم دانم زیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۶

یک چشم من از روز جدائی بگریستچشم دگرم گفت چرا گریه ز چیست

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۷

ای آنکه کنی کون و مکانرا محدثپاکی و منزهی ز نسیان و حدث

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۸

ما را چو ز عشق می‌شود راست مزاجعشق است طبیب ما و داروی علاج

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۵۹

اندر سر من نبود جز رای صلاحاندر شب و روز پاک جویای صلاح

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۰

آبی که از این دیده چو خون می‌ریزدخونیست بیا ببین که چون می‌ریزد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۱

آنان که محققان این درگاهندنزد دل اهل دل چو برگ کاهند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۲

آن تازه تنی که در بلای تو بودآغشته به خون کربلای تو بود

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۳

آنجا بنشین که همنشین مردانندتا دود کدورت ترا بنشانند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۴

آنجا که بهر سخن دل ما گرددمن می‌دانم که زود رسوا گردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۵

آن خوبانی که فتنهٔ بتکده‌اندما را به خرابات بتان ره زده‌اند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۶

آن دشمن دوست روی دیدی که چه کردیا هیچ به غور آن رسیدی که چه کرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۷

آن دل که به شاهد نهان درنگردکی جانب ملکت جهان درنگرد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۸

آندم که ز افلاک گهر ریز کندهر ذره بسوی اصل خود خیز کند

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۶۹

آن ذره که جز همدم خورشید نشدبر نقد زد و سخرهٔ امید نشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۷۰

آن راحت جان گرد دلم میگرددگرد دل و جان خجلم میگردد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۷۱

آنرا که به ضاعت قناعت باشدهرگونه که خورد و خفت و طاعت باشد

مولانا

رباعی شمارهٔ ۴۷۲

آن را که به علم و عقل افراشته‌انداو را به حساب روزی انگاشته‌اند