گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۶۸

گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشدبسوختیم در این آرزویِ خام و نشد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۶۹

یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟دوستی کِی آخر آمد؟ دوست‌دار‌ان را چه شد؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۰

زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِی‌خانه شداز سرِ پیمان بِرَفت، با سرِ پیمانه شد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۱

دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمدکز حضرتِ سلیمان، عشرت اشارت آمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۲

عشقِ تو نهالِ حیرت آمدوصلِ تو کمالِ حیرت آمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۳

در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمدحالتی رفت که محراب به فریاد آمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۴

مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمدهدهد خوش‌خبر از طَرْفِ سبا بازآمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۵

صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمدکه موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۶

سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمدگفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۷

نه هر که چهره برافروخت دلبری داندنه هر که آینه سازد سِکندری داند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۸

هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْدوان که این کار ندانست در انکار بِمانْد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۹

رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماندچنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۰

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قندمشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۱

بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلندکه به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۲

حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چندمَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۳

دوش وقتِ سَحَر از غُصّه نجاتم دادندواندر آن ظلمتِ شب آبِ حیاتم دادند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۴

دوش دیدم که ملایک دَرِ میخانه زدندگِلِ آدم بِسِرشتَند و به پیمانه زدند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۵

نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟تا همه صومعه‌داران پیِ کاری گیرند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۶

گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کندایزد گنه ببخشد و دفعِ بلا کند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۷

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَدنیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۸

مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَدکه اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۸۹

طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَدیار بازآید و با وصل قراری بِکُنَد

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۹۰

کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کندبِبَرَد اجرِ دو صد بنده که آزاد کند

حافظ

غزل شمارهٔ ۱۹۱

آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کندبر جایِ بدکاری چو من، یک دَم نکوکاری کند