گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۰

عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاستکان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۱

آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب استوان نه بالای صنوبر که درخت رطب است

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۲

آن ماه دو هفته در نقاب استیا حوری دست در خضاب است

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۳

دیدار تو حل مشکلات استصبر از تو خلاف ممکنات است

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۴

سرو چمن پیش اعتدال تو پست استروی تو بازار آفتاب شکسته‌ست

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۵

مجنون عشق را دگر امروز حالت استکاسلام دین لیلی و دیگر ضلالت است

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۶

ای کآب زندگانی من در دهان توستتیر هلاک ظاهر من در کمان توست

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۷

هر صبحدم نسیم گل از بوستان توستالحان بلبل از نفس دوستان توست

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۸

اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ستکه در آن کوی، چو من کشته بسی افتاده‌ست

سعدی

غزل شمارهٔ ۵۹

آن تویی یا سرو بستانی به رفتار آمده‌ستیا ملک در صورت مردم به گفتار آمده‌ست

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۰

شب فراق که داند که تا سحر چندستمگر کسی که به زندان عشق در بندست

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۱

افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ستیا دیده و بعد از تو به رویی نگریده‌ست

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۲

ای لعبت خندان لب لعلت که مزیده‌ست؟وی باغ لطافت به رویت که گزیده‌ست؟

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۳

از هر چه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر استپیغام آشنا، نفَسِ روح‌پرور است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۴

این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر استوین آب زندگانی از آن حوض کوثر است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۵

عیب یاران و دوستان هنر استسخن دشمنان نه معتبر است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۶

هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر استعشقبازی دگر و نفس‌پرستی دگر است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۷

فریاد من از فراق یار استوافغان من از غم نگار است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۸

چشمت خوش است و بر اثر خواب خوش‌تر استطعم دهانت از شکر ناب خوش‌تر است

سعدی

غزل شمارهٔ ۶۹

عشرت خوش است و بر طرف جوی خوشترستمی بر سماع بلبل خوشگوی خوشترست

سعدی

غزل شمارهٔ ۷۰

ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترستدل به روی تو ز روی تو طربناک‌ترست

سعدی

غزل شمارهٔ ۷۱

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است؟ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

سعدی

غزل شمارهٔ ۷۲

پای سرو بوستانی در گل استسرو ما را پای معنی در دل است

سعدی

غزل شمارهٔ ۷۳

دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکل‌ستهر که ما را این نصیحت می‌کند بی‌حاصل‌ست