گنجینهٔ شعر
۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوانها را ورق بزن، بیتبهبیت بخوان.
۱۴۱۲۹۲ شعر
چشم که بر تو میکنم، چشم حسود میکنمشکر خدا که باز شد، دیدهٔ بختِ روشنم
گر تیغ برکشد که محبان همیزنماول کسی که لاف محبت زند منم
آن دوست که من دارم وآن یار که من دانمشیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم
آن نه روی است که من وصف جمالش دانماین حدیث از دگری پرس که من حیرانم
اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانمقضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم
ای مرهم ریش و مونس جانمچندین به مفارقت مرنجانم
بس که در منظر تو حیرانمصورتت را صفت نمیدانم
سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانمرنگ رخساره خبر میدهد از حال نهانم
گر دست دهد هزار جانمدر پای مبارکت فشانم
مرا تا نقره باشد میفشانمتو را تا بوسه باشد میستانم
ما همه چشمیم و تو نور ای صنمچشم بد از روی تو دور ای صنم
چون من به نفس خویشتن این کار میکنمبر فعل دیگران به چه انکار میکنم
آن کس که از او صبر محال است و سکونمبگذشت ده انگشت فروبرده به خونم
ز دستم بر نمیخیزد که یک دم بی تو بنشینمبه جز رویت نمیخواهم که روی هیچ کس بینم
من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینمکسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم
منم یا رب در این دولت که روی یار میبینمفراز سرو سیمینش گلی بر بار میبینم
دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمیبینمدلی بی غم کجا جویم؟ که در عالم نمیبینم
من از اینجا به ملامت نرومکه من اینجا به امیدی گروم
نه از چینم حکایت کن نه از رومکه من دل با یکی دارم در این بوم
تو مپندار کز این در به ملامت برومدلم اینجاست بده تا به سلامت بروم
به تو مشغول و با تو همراهموز تو بخشایش تو میخواهم
امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیمخواب در روضهٔ رضوان نکند اهل نعیم
ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیمالله الله تو فراموش مکن عهد قدیم
ما به روی دوستان از بوستان آسودهایمگر بهار آید وگر باد خزان آسودهایم