گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۱

رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانه امنه مقیم کعبه ام نه ساکن بتخانه ام

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۲

محراب نخواهم خم ابروی تو دارمزنار نبندم شکن موی تو دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۳

زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابمکنار از بحر نتوانم که رفت از دست پایابم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۴

تا بسرشوری از آن خسرو شیرین دارمکی بشکر دهنان من سر تمکین دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۵

نشایدم چو دل از مهر یار برگیرمضرورتست کز اینجا ره سفر گیرم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۶

لاابالی وار تا رند و قلندر گشته ایمبا همه بی کسوتی دارای افسر گشته ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۷

رحمی ای عشق که من مانده بچنگ هوسمرحمت ای شحنه و برهان تو زقید عسسم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۸

عشق عقل سوز ببخشا به حالتمکز پند عاقلان به جهان در ملالتم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۶۹۹

وحشی صفت از خلق رمیدیم رمیدیمدر حلقه دام تو تپیدیم تپیدیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۰

مدتی بود که دور از در جانان بودمدور از آن روح ران صورت بیجان بودم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۱

آخر ای پیر خرابات نه من مخمورمگر زنم حلقه بدر می طلبم معذورم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۲

چون نیست ره که بر سر کوی تو بگذریمبگذار آینه که به عکس تو بنگریم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۳

سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به همکشتی و نوح به یک موجش بشکست به هم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۴

گردر میکده شهر به بستند چه غمسایه تاک مباد از سر میخواران کم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۵

یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودمزیب دامان و کنار از گل و سنبل بودم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۶

عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویمیا رهی جز طلبت با قدم صدق نپویم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۷

جام جم راح آتشین دارم ‏می گلگون بساتکین دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۸

تا خماری به سر از نشیه دوشین دارممیل یک بوسه ای از آن لب نوشین دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۰۹

تا که بر طور دل این آتش سودا زده ایمآتش غیرت بر سینه سینا زده ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۱۰

تا در آیینه رویت صنما می نگرمکافرم گر به جز از نور خدا می نگرم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۱۱

تا خم زلف بتان آمده زنار دلمبت پرستی ز میان گشته پرستار دلم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۱۲

بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتممن چو آدم زپی گندم جنت افتم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۱۳

از دیدنت همی نه ز خود بیخبر شدمکز برق جلوه تو سراپا شرر شدم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۷۱۴

نپندارم که دیگر در جهان اغیار می بینمکه در آیینه دل طلعت دلدار می بینم