گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹۷

بجلوه های نهان شاهدان روحانیکجا نهند بجا چار طبع انسانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹۸

چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانیبمتاع دین و دنیا دل و دست برفشانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹۹

دوست میدارم که گیرم دلبریپاکدامن شاهدی جنگ آوری

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۰

سودای تو هر شب کشدم بر سر کوییچون آینه هر لحظه کنم روی برویی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۱

شبی چه شب بصفا بامداد نوروزیدرآمد از درم آنه بفر و فیروزی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۲

از غمره تو ترک کند کسب رهزنیزلفت به بت فکنده لباس برهمنی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۳

هله ساقیا بیارید شراب ارغوانیکه زتوبه توبه کردیم بعهد جاودانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۴

دوشم اسباب طرب جمله مهیا بودیشاهد و نقل و می و عیش مهنا بودی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۵

به خویشتن ز چه بستی دلا تو تهمت هستیکه تو حبابی و از بحر بود این همه مستی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۶

ساقی بده شراب که دارم بشارتیزآن چشم شد بخوردن خونم اشارتی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۷

ای سرو نورسیده زگلزار کیستیدل میبری زخلق و دل آزار کیستی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۸

دام به راه می نهی طره کمند می کنیصید بود چو خانگی از چه به بند می کنی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰۹

طبیبا مرا کشت درد نهانیبهل نبض و بنگر دل ار میتوانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۰

سرا پا حیرتم موسی صفت در تیه حیرانیاز این حیرت مرا ای خضر رحمت کن که برهانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۱

بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقیکه بود نشیه او تا به قیامت باقی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۲

ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتیهمه فرعند و تو اصلی همه وصفند و تو ذاتی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۳

نمی گویم گلی کز لطف عارض گلستانستیزمین را اخترستی آفتاب آسمانستی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۴

از چه ای عشق تو در سینه ما جا کردیدل تاریک مرا سینه سینا کردی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۵

اول ای عشق گمانم که تو سودا بودیعاقبت آفت دل دشمن جانها بودی

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱

هر ساعتم اندرون بجوشد خون راوآگاهی نیست مردم بیرون را

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۶

ای ترک ندانم زچه خیل و چه سپاهیدانم که تو بر خیل نکویان همه شاهی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۷

سلطانم ار بسازم زآن خاک در کلاهیخورشیدم ار بسایم رویی بخاک راهی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۸

این چه روی است که تو ای بت ترسا داریبت و آتشکده محراب و کلیسا داری

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱۹

اگر بمحفل مستان شبی کنند سماعیکنند اهل تصوف زوجد و حال وداعی