گنجینهٔ شعر
۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوانها را ورق بزن، بیتبهبیت بخوان.
۱۴۱۲۹۲ شعر
چون نبینم من جمالت صد جهان خود دیده گیرچون حدیث تو نباشد سر سر بشنیده گیر
عزم رفتن کردهای چون عمر شیرین یاد دارکردهای اسب جدایی رغم ما زین یاد دار
مطربا در پیش شاهان چون شدستی پرده داربرمدار اندر غزل جز پردههای شاهوار
یا ربا این لطفها را از لبش پاینده داراو همه لطفست جمله یا ربش پاینده دار
مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیارروحبخش هر قَران و آفتاب هر دیار
سر برآور ای حریف و روی من بین همچو زرجان سپر کردم ولیکن تیر کم زن بر سپر
نیشکر باید که بندد پیش آن لبها کمرخسروی باید که نوشم زان لب شیرین شکر
در سماع عاشقان زد فر و تابش بر اثیرگر سماع منکران اندر نگیرد گو مگیر
گر به خلوت دیدمی او را به جایی سیر سیربیرقیبش دادمی من بوسههایی سیر سیر
معده را پر کردهای دوش از خمیر و از فطیرخواب آمد چشم پر شد کآنچ میجُستی بگیر
گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیرور سپارم هر دمی جان دگر بسپرده گیر
خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دارخوی من کی خوش شود بیروی خوبت ای نگار
گرم در گفتار آمد آن صنم این الفراربانگ خیزاخیز آمد در عدم این الفرار
آینه چینی تو را با زنگی اعشی چه کار؟کر مادرزاد را با نالهٔ سرنا چه کار؟
لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریارباز اندر پرده میشد همچنین تا هشت بار
از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یارچون نگیرم خویش را من هر شبی اندر کنار
شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخرشادیی کان از دلت آید زهی کان شکر
بهر شهوت جان خود را میدهی همچون ستوروز برای جان خود که میدهی وانگه به زور
ساقیا هستند خلقان از می ما دور دورزان جمال و زان کمال و فر و سیما دور دور
ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیارعنبر و مشک ختن از چین به قسطنطین بیار
عقل بند رهروان و عاشقانست ای پسربند بشکن ره عیان اندر عیانست ای پسر
هله زیرک هله زیرک هله زیرک هله زوترهله کز جنبش ساقی بدود باده به سر بر
مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکرگه بوسه است تنها نه کنار و چیز دیگر
همه صیدها بکردی، هله، میر! بار دیگرسگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر