گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۹۶

باده ای عیسی لقا از دست نامحرم مکشگوهر ناموس را در رشته مریم مکش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۹۷

در وادی محبت چون خضر راهبر باشبا رهروان دریا چون موج همسفر باش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۹۸

عاشقی دیگر به فکر منزل و مسکن مباشآشیان خود بسوزان یا درین گلشن مباش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۹۹

کار عاشق واژگون باشد ز سیر اخترشگر در آتش پا گذارد بگذرد آب از سرش

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۸۵

رویی که نخواستم که بیند همه کسالا شب و روز پیش من باشد و بس

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۰

چمنی را که بود خرمی از رخسارشچون گل چشم ز دل آب خورد هر خارش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۱

چو گل کسی که هوای تو برده آرامشز موج بیخودی باده بشکند جامش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۲

خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوششسبوی باده به جای سر است بر دوشش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۳

هرکه را ساز بود زمزمه ی زنجیرشمی کند ناله ی مرغان چمن دلگیرش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۴

خبر بگیر ز احوال خضر در کویشکه آب تیغ رسیده ست تا به زانویش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۵

از روی دل ز عاجزی خود خجل مباشپامال خصم خویش چو خون بحل مباش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۶

درون کاسه ی سر دارم از جنون آتشدویده در همه اعضا مرا چو خون آتش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۷

زخم دل کم نیست سامان گر نباشد گو مباشغنچه گل هست پیکان گر نباشد گو مباش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۸

شراب همچو گل و لاله خور ز ساغر خویشپیاله همچو کدو کن ز کاسه ی سر خویش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۰۹

ز مژگان آب چشمم می زند جوشکه دریا را نشاید کرد خس پوش

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۸۶

گر بیخبران و عیبگویان از پسمنسوب کنندم به هوی و به هوس

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۰

هلاک تاج نه چون شمع صبحگاهی باشچو آفتاب سرافراز بی کلاهی باش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۱

ای دل ز گرد کلفت عالم غمین مباشچون آسمان وگرنه به روی زمین مباش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۲

هرکه سرگرم کند شوق تو چون خورشیدشبی نیاز از نمد است آینه ی تجریدش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۳

سر تا به پا چو شمع همه اشک و آه باشدر راه عشق پا چو نهی سر به راه باش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۴

خرم آن گلشن که امید بهاری باشدشدر خزان از برگ عشرت غنچه واری باشدش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۵

چو گل که گفت درین باغ شاد و خندان باشبه حال خویش چو تاک بریده گریان باش

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۶

عقل نگذارد مرا یک دم ز دردسر خلاصرهزنی کو تا مرا سازد ازین رهبر خلاص

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۷۱۷

سرو شد باز با صبا رقاصبرگ گل گشت در هوا رقاص