شعرِ فارسی

جز بمادندر نماند این جهان کینه جوی

شمارهٔ ۱

با پسندر کینه دارد همچو با دختند را

آمد آن رگ زن مسیح پرست

شمارهٔ ۲

شست الماسگون گرفته بدست

که تنگ و آذرم دارد و مرد بدسلب است

شمارهٔ ۳

پسرش باز فضولست و مرد وسواسا

دو لب چو نار کفیده دو برگ سوسن سرخ

شمارهٔ ۴

دو رخ نار شکفته دو برگ لالۀ لال

بچابکی بر باید کجا نیازارد

شمارهٔ ۵

ز روی مرد مبارز بنوک پیکان خال

ای شریعت را قرار و ای مدیحت را مدار

شمارهٔ ۶

شهریار بامداری پادشاه با قرار

ای چون مغ سه روز بگور اندر

شمارهٔ ۸

کی بینمت اسیر بغور اندر

ابر زیر و بم شعر اعشی قیس

شمارهٔ ۱۰

همی زد زننده بمضرابها

بگویش که من نامه ای نغزناک

شمارهٔ ۱۱

فراز آوریدستم از مغز پاک

آنچه با رنج یافتیش و به دل

شمارهٔ ۱۳

تو بآسانی از گزافه مدیش

شمارهٔ ۱۴ - الاشعار فی المطایبة الراح مفدمته عنصری گوید

خداوندا همی خواهم که از دلتو را تا عمر دارم می ستایم

شادی و بقا بادت و زین بیش نگویم

شمارهٔ ۱۵

کاین قافیۀ تنگ مرا نیک بپیخست

نمرود به گاه پور آذر

شمارهٔ ۱۶

می گفت خدای خلق ماییم

به لیف خرما پیچیده خواهمت همه تن

شمارهٔ ۱۸

فشرده خایه به انبر بریده کیر به گاز

از صفات حرام لفظی را

شمارهٔ ۱۹

باز گردان و پس مصحف کن

ای ترک به حرمت مسلمانی

شمارهٔ ۲۰

کم بیش به وعده ها نبخسانی

چه جرم ست این که هر ساعت ز روی نیلگون دریا

شمارهٔ ۱

زمین را سایبان بندد به پیش گنبد خضرا

بفرخی و سعادت بخواه جام شراب

شمارهٔ ۲

که باز باغ برید از پرند سبز ثیاب

ای از کمال حسن تو جزوی در آفتاب

شمارهٔ ۳

خطت کشیده دایرۀ شب بر آفتاب

بر سر دنیا فکند از نور چادر ماهتاب

شمارهٔ ۴

تا جهان را کرد از ان چادر منور ماهتاب

در قناعت و توفیق دین و مذهب راست

شمارهٔ ۵

بروزگار تو ای فخر کاینات کراست

رمضان موکب رفتن زره دور آراست

شمارهٔ ۶

علم عید پدید آمد و غلغل برخاست

یک نیمه عمر خویش ببیهودگی بباد

شمارهٔ ۷

دادیم و ساعتی نشدیم از زمانه شاد

عروس ماه نوروزی چه کرد آن دانۀ گوهر

شمارهٔ ۸

که نورش ماه تابان بود و سعدش زهرۀ ازهر