شعرِ فارسی

راز نهان خویش جهان کرد آشکار

شمارهٔ ۲۲۱

در منصب وزارت دستور شهریار

پوشیده نیست واقعه تیر شهریار

شمارهٔ ۲۲۲

و آن روزگار تیره که بر من گذشت پار

چون ز سلطانان گیتی شهریاراست اختیار

شمارهٔ ۲۲۳

فرخ آن صاحب که باشد اختیار شهریار

حبذا این باغ خرم وین همایون روزگار

شمارهٔ ۲۲۴

مرحبا این بزم فرخ وین مبارک شهریار

تا گه از جم یادگارست این همایون روزگار

شمارهٔ ۲۲۵

این جهان هرگز مباد از شاه عالم یادگار

هر جهانداری که باشد رای او سوی شک ار

شمارهٔ ۲۲۶

دوربین و نیک دان باشد چو پیش آید ش کار

دل بی قرار دارم از آن زلف بی قرار

شمارهٔ ۲۲۷

سر پر خمار دارم از آن چشم پر خمار

تا باد خزان حله برون کرد ز گلزار

شمارهٔ ۲۲۸

ابر آمد و پیچید قصب بر سر کهسار

ای جوان دولت جهاندار ای همایون شهریار

شمارهٔ ۲۲۹

ای به شاهی از ملک سلطان جهان را یادگار

آن زلف مشکبار بر آن روی چون نگار

شمارهٔ ۲۳۰

گر کوته است کوتهی از وی عجب مدار

دیدم شبی به خواب درختی بزرگوار

شمارهٔ ۲۳۱

از علم و عقل و فضل بر او برگ و شاخ و بار

چون عقیق آبدار است و کمند تابدار

شمارهٔ ۲۳۲

آن لب جان پرور و زلف جهان آشوب یار

هست شکر بار یاقوت تو ای عیار یار

شمارهٔ ۲۳۳

نیست کس را نزد آن یاقوت شکر بار بار

بنگر این پیروزه گون دریای ناپیدا کنار

شمارهٔ ۲۳۴

بر سر آورده ز قعر خویش در شاهوار

تا طیلسان سبز برافکند جویبار

شمارهٔ ۲۳۵

دیبای هفت رنگ بپوشید کوهسار

تا خزان زد خیمه کافورگون بر کوهسار

شمارهٔ ۲۳۶

مفره س زنگارگون برداشتند از مرغزار

شکر یزدان را که از فر وزیر شهریار

شمارهٔ ۲۳۷

بختم اندر راه مونس گشت و اندر شهر یار

شمارهٔ ۲۳۸ - در مدح عمادالدین شرف الملک ابوسعد محمد بن منصور بن محمد خوارزمی

گل و مه است همانا شکفته عارض یارکه گونه گل و نور مهش بود هموار

ربود از دلم آن زلف بی قرار قرار

شمارهٔ ۲۳۹

نهاد بر سرم آن چشم پرخمار خمار

ای پرنگار گشته ز تو دور روزگار

شمارهٔ ۲۴۰

وز دور آسمان تن تو گشته پر نگار

آسمان بی مدار است این حصار استوار

شمارهٔ ۲۴۱

آفتاب بی زوال است این مبارک شهریار

الا ای گردش گردون دوار

شمارهٔ ۲۴۲

ندانی جز بدی کردن دگر کار

زان دو رشته در مکنون زان دو لعل آبدار

شمارهٔ ۲۴۳

چند باشد جزع من بر کهربا بیجاده بار

شادیم و کامکار که شاد است و کامکار

شمارهٔ ۲۴۴

میر بزرگوار به عید بزرگوار