شعرِ فارسی

دیر است که با غم تو در ساخته ام

شمارهٔ ۶۳

پنهان ز تو با تو عشق ها باخته ام

رنج تو چو رنج خویش پنداشته ام

شمارهٔ ۶۴

این هفته طرب ز یاد بگذاشته ام

می آیم و از شرم چنان می افتم

شمارهٔ ۶۵

کز زندگی خود به گمان می افتم

گفتم چو تو را عاشق شیدا باشم

شمارهٔ ۶۶

شاید که من دل شده تنها باشم

وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهم

شمارهٔ ۶۷

کی وصل تو را به ملک خاقان بدهم

بنشسته بدیم ما دو شهباز به هم

شمارهٔ ۶۸

کردیم به کوه و دشت پرواز بهم

هجران دیدیم و درد هجران دیدیم

شمارهٔ ۶۹

دردی که نداشت هیچ درمان دیدیم

منگر تو بدان که ما به تن مختصریم

شمارهٔ ۷۰

هر چند که کوتهیم عالی نظریم

شمارهٔ ۷۱ - مولانا قطب‌الدین عتیقی راست

تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن

شمارهٔ ۷۲ - در جواب مولانا قطب‌الدین عتیقی

ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن

تا کی رخ دل سوی گناه آوردن

شمارهٔ ۷۳

وان میغ سیاه پیش ماه آوردن

در منزل او وقت خبر پرسیدن

شمارهٔ ۷۴

خون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن

چون نیست مجال روی و مویت دیدن

شمارهٔ ۷۵

راضی شده ام به خاک کویت دیدن

امشب که رسید دوست در منزل من

شمارهٔ ۷۶

شد جان و دل از حضورش آب و گل من

ای حلقه مشکین تو دام دل من

شمارهٔ ۷۷

محنت کده عشق تو نام دل من

از مه قدحی نهاده بر کف گردون

شمارهٔ ۷۸

یاران گه خواب نیست خیزید کنون

یک جوهر روشن است جان من و تو

شمارهٔ ۷۹

آگه نشود کس ز نهان من و تو

تلخ است مذاق زندگانی بی تو

شمارهٔ ۸۰

باد است حدیث شادمانی بی تو

یک نکته معنی ز همه دنیی به

شمارهٔ ۸۱

دنیی چه بود ز جنت الماوی به

از باغ ارم گوشه درویشان به

شمارهٔ ۸۲

درویش ز چشم این و آن پنهان به

ترکم چو کمان ابروان کرد به زه

شمارهٔ ۸۳

تیر مژه انداخت از آن بر که و مه

ای طبع تو را جان لطیفان بنده

شمارهٔ ۸۴

ساز تو مزاج طبع را سازنده

با شمع چو گرم شد سر پروانه

شمارهٔ ۸۵

با شمع بسوخت خویشتن مردانه

ای دل تو ز همنشین دگرسان گردی

شمارهٔ ۸۶

با هر چه نشینی به صفت آن گردی