گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۱۰۰

دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کردپلاس کلبه غم را لباس ماتم کرد

جامی

شمارهٔ ۱۰۱

نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کردبهر رندان قدح از کاسه سر خواهم کرد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۵۷ - قصهٔ مری کردن رومیان و چینیان در علم نقاشی و صورت‌گری

چینیان گفتند ما نقاش تررومیان گفتند ما را کر و فر

جامی

شمارهٔ ۱۰۲

عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آیدکوه غم بر دلم از محنت فرهاد آمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۳

شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمدکه وقت عشرت رندان باده نوش آمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۴

خطت از لعل آتشگون برآمدندانم سبزه ز آتش چون برآمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۵

به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمدز خاک لاله چو نرگس به شکل جام برآمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۶

یار به کف ساغر شراب درآمدمست به قتل من خراب درآمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۷

رخنه ز غم در دل خراب درآمدبر مژه زان رخنه خون ناب درآمد

جامی

شمارهٔ ۱۰۸

گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآیدکمند دولتم از زلف او به چنگ درآید

جامی

شمارهٔ ۱۰۹

هر آفتاب که از مطلع جمال برآیدچو ماه روی تو بیند به انفعال برآید

جامی

شمارهٔ ۱۱۰

پریوشی که به رخ رسم دلبری داندسگ خودم شمرد و آدمیگری داند

جامی

شمارهٔ ۱۱۱

دلم به ماه تمام از رخت عبارت کردهلال گفت و به ابروی تو اشارت کرد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۵۸ - پرسیدن پیغمبر صلی الله علیه و سلم مر زید را که امروز چونی و چون برخاستی و جواب گفتن او که اصبحت ممنا یا رسول الله

گفت پیغامبر صباحی زید راکیف اصبحت ای رفیق با صفا

جامی

شمارهٔ ۱۱۲

ای خوش آنان که خم طره یاری گیرندیکدم از پیچ و خم دهر کناری گیرند

جامی

شمارهٔ ۱۱۳

باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشددعوی توبه درین وقت چه ناخوش باشد

جامی

شمارهٔ ۱۱۴

سفر خوش است اگر یار همسفر باشدغبار موکب او سرمه بصر باشد

جامی

شمارهٔ ۱۱۵

ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زدز دود آه شبگون خیمه بر افلاک خواهم زد

جامی

شمارهٔ ۱۱۶

چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیردچو گوی اندر خم چوگان سر مردان دین گیرد

جامی

شمارهٔ ۱۱۷

چون صبا شانه درآن طره خم در خم زدسلک جمعیت شوریده دلان برهم زد

جامی

شمارهٔ ۱۱۸

هر شیشه می با تو چو در محفلم افتدبینم لبت آن شیشه ز طاق دلم افتد

جامی

شمارهٔ ۱۱۹

به باغ لاله و گل رونق بهارانندولی برآمده سرخ از تو شرمسارانند

جامی

شمارهٔ ۱۲۰

صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدندبوسه بر یاد لبت بر لب پیمانه زدند

جامی

شمارهٔ ۱۲۱

آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زندکشته آنم که چون مه خیمه بر خاکم زند