شعرِ فارسی

شمارهٔ ۱۲۴

لوح دل را اگر از نقش خطا ساده کنیخویش را آینۀ حسن خدا داده کنی

شمارهٔ ۱۲۵

اگر مشتاق جانانی مکن جانا گران جانیدر این ره سر نمی ارزد به یک ارزن ز ارزانی

شمارهٔ ۱۲۶

دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسیچه کنم چون نبود دادگر دادرسی

شمارهٔ ۱۲۷

نیست در عالم ز من مسکین تریوز تو نیز ای دوست دل سنگین تری

شمارهٔ ۱۲۸

گر سوی ملک عدم باز بیابی راهیشاید از سر وجودت بدهند آگاهی

شمارهٔ ۱۲۹

در کوی عشق کوهی کمتر بود ز کاهیجز عاشقان نیابند این نکته را کماهی

شمارهٔ ۱۳۰

رموز عشق تا با ما نیامیزی نیاموزیکه گوهر تا خزف از کف نیندازی نیندوزی

شمارهٔ ۱۳۱

خواهی اگر بکوی حقیقت سفر کنیباید ز شاهراه طریقت گذر کنی

بخش ۸۷ - در بیان کسی کی سخنی گوید کی حال او مناسب آن سخن و آن دعوی نباشد چنان که کفره و لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ لَیَقولُنَّ اللهُ خدمت بت سنگین کردن و جان و زر فدای او کردن چه مناسب باشد با جانی کی داند کی خالق سموات و ارض و خلایق الهیست سمیعی بصیری حاضری مراقبی مستولی غیوری الی آخره

زاهدی را یک زنی بد بس غیورهم بد او را یک کنیزک هم چو حور

شمارهٔ ۱۳۲

دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسیچه کنم چون نبود دادگری دادرسی

شمارهٔ ۱۳۳

صفحات دفتر کن فکان ز کتاب حسن تو آیتیکلمات محکمه البیان ز لطیفۀ تو کنایتی

مسمط مربع

ز شوق آن روی با طراوتنهاده بر کف سر ارادت

مثنوی

بیا ای بلبل خوش لهجۀ منبیا ای روح بخش مهجۀ من

بخش ۸۸ - حکایت در بیان توبهٔ نصوح کی چنانک شیر از پستان بیرون آید باز در پستان نرود آنک توبه نصوحی کرد هرگز از آن گناه یاد نکند به طریق رغبت بلک هر دم نفرتش افزون باشد و آن نفرت دلیل آن بود کی لذت قبول یافت آن شهوت اول بی‌لذت شد این به جای آن نشست نبرد عشق را جز عشق دیگر چرا یاری نجویی زو نکوتر وانک دلش باز بدان گناه رغبت می‌کند علامت آنست کی لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است سنیسره للیسری نشده است لذت و نیسره للعسری باقیست بر وی

بود مردی پیش ازین نامش نصوحبد ز دلاکی زن او را فتوح

بخش ۸۹ - در بیان آنک دعای عارف واصل و درخواست او از حق هم‌چو درخواست حقست از خویشتن کی کنت له سمعا و بصرا و لسانا و یدا و قوله و ما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی و آیات و اخبار و آثار درین بسیارست و شرح سبب ساختن حق تا مجرم را گوش گرفته بتوبهٔ نصوح آورد

آن دعا از هفت گردون در گذشتکار آن مسکین به آخر خوب گشت

بخش ۹۰ - نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کماکان یقول رسول الله صلی الله علیه و سلم اذا اصابه مرض او هم اشتدی ازمة تنفرجی

جمله را جستیم پیش آی ای نصوحگشت بیهوش آن زمان پرید روح

شمارهٔ ۱ - در ستایش نظام‌السلطنهٔ مافی و اسب خواستن از وی

خواب دیدم که خدا بال و پری داده مرادر هوا قوت سیر و سفری داده مرا

شمارهٔ ۲ - دیدار

دیدم اندر گردش بازار عبدالله رااین عجب نبود که در بازار بینم ماه را

شمارهٔ ۳ - در رثاء مرحومه دُرَّةُ المَعالی

ز درج دیده در آورده ام لالی رانثار مقبره ی درة المعالی را

شمارهٔ ۴ - در مدح امیرنظام گروسی در زمان حیات پدر گفته

حسب مرد هنرمند به فضلست و ادبشکر ایزد که مرا فضل و ادب گشته حسب

شمارهٔ ۵ - در طلبِ اسب از نظام السلطنه

چشمم سپید شد به ره انتظار اسبپیدا نشد ز جانب سوران سوار اسب

بخش ۹۱ - یافته شدن گوهر و حلالی خواستن حاجبکان و کنیزکانِ شاه‌زاده از نصوح

بعد از آن خوفی هلاک جان بدهمژده ها آمد که اینک گم شده

شمارهٔ ۶ - حسب الامر جناب جلالت مآبِ اجلِّ اکرم آقایِ قائم مقام مَدّظِلُّه العالی محضِ فرح خاطرِ مبارک حضرت اجلّ روحی فِداه عرض شد

دلا ز بخت بد من علی قلی خان رفتدریغ و درد که از دست بیست تومان رفت