گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۳۹

بیا ایکه جانرا مداوا توییکه ما دردمند و مسیحا تویی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۰

دوش مرا رخ نمود دلبر روحانییداد بدست دلم سبحه سبحانیی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۱

روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داریچو شمع از تاب دل بگداز اگر پروای ما داری

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۲

جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنیدانی جراحت دل و مرهم نمیکنی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۳

ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدیتا با غم تو خاطر خود شاد کردمی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۴

هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتیاز بلبلان خسته برآید قیامتی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۵

ایکاش در هوای تو من خاک گشتمیباری ز ننگ هستی خود پاک گشتمی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۶

اگر شبی ز جمالت نقاب بگشاییبچهره خلوت عشاق را بیارایی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۹ - گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازه‌ایست چندان نیست ازو نغزتر در شهر ما بسیارست یکی و دو و ده بر تو عرضه کنیم اختیار کن ما را و خود را وا رهان و جواب گفتن مجنون ایشان را

ابلهان گفتند مجنون را ز جهلحسن لیلی نیست چندان هست سهل

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۷

تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داریدل همچو من گدایی عجب ار نگاه داری

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۸

شبی از روی دلداری اگر دیدار بنماییچو خورشید جهان آرا همه عالم بیارایی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۴۹

نظر بحال دل خسته ام نمی فکنیاگر چه روز و شب ای دوست در درون منی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۰

من آن کسم که ندارم به جز گنه کاریکجاست خود چو من اندر جهان گنه کاری

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۱

ای سروناز رونق بستان ما توییای نور دیده شمع شبستان ما تویی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۲

بسته ام دل بغم عشق پری رخساریصنم سیمبری حور ملک کرداری

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۳

بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازیکه هست پیش تو جانبازیم کمین بازی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۴

روزم چو شب تیره شد از درد جداییای روشنی دیده غمدیده کجایی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۵

مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهاییچه شد ای جان شیرینم که یک ساعت نمی آیی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۶

گفتم دلا ببین که جفای که میکشیوین درد دل ز بهر رضای که میکشی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۴۰ - حکایت جوحی کی چادر پوشید و در وعظ میان زنان نشست و حرکتی کرد زنی او را بشناخت کی مردست نعره‌ای زد

واعظی بد بس گزیده در بیانزیر منبر جمع مردان و زنان

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۷

قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داریقصد غارتگری عقل و دل و دین داری

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۸

حیف آیدم که چون تو نگار پریوشیگردد ندیم و همنفس دیو ناخوشی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۵۹

ای در اقلیم معانی زده کوس شاهیبنده امر و مطیع تو ز مه تا ماهی

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۶۰

آه که از ره کرم یار نکرد یارییسوختم از غم و نشد رنجه بغمگساریی