گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

فایز

شمارهٔ ۱۸۲

مهی از قبله آمد در شب تارشفق روشن شده از حسن دلدار

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۵ - تمثیل مرد حریص نابیننده رزاقی حق را و خزاین و رحمت او را به موری کی در خرمن‌گاه بزرگ با دانهٔ گندم می‌کوشد و می‌جوشد و می‌لرزد و به تعجیل می‌کشد و سعت آن خرمن را نمی‌بیند

مور بر دانه بدان لرزان شودکه ز خرمن های خوش اعمی بود

فایز

شمارهٔ ۱۸۳

بتا اخگر به تابستان میاورتو جام می بر مستان میاور

فایز

شمارهٔ ۱۸۴

مرا شب تا سحر این چشم خونبارنمی خسبد ز هجران رخ یار

فایز

شمارهٔ ۱۸۵

خوشا برنایی و نیسان و آزارکه بد با گلعذارانم سر و کار

فایز

شمارهٔ ۱۸۶

سفر بر من دگر سخت است و دشوارکه می بایست کردن پشت از یار

فایز

شمارهٔ ۱۸۷

سحرگه ز آرزوی شوق دیدارکشاندم خویش بر بالین دلدار

فایز

شمارهٔ ۱۸۸

سحرگه بی خبر ای کاش دلبرز در چون ماه خاور می زدی سر

فایز

شمارهٔ ۱۸۹

اگر دورم من از تو ای پریزادفراموشم مکن زنهار زنهار

فایز

شمارهٔ ۱۹۰

به زیر زلف مشکین عارض یارنمایان چون قمر اندر شب تار

فایز

شمارهٔ ۱۹۱

سحر در خواب دیدم با دل زارکه سر بنهاده ام در دامن یار

فایز

شمارهٔ ۱۹۲

دلا از بی وفایان دست برداربرو با نیک خویان کن سر و کار

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۶ - داستان آن شخص کی بر در سرایی نیم‌شب سحوری می‌زد همسایه او را گفت کی آخر نیم‌شبست سحر نیست و دیگر آنک درین سرا کسی نیست بهر کی می‌زنی و جواب گفتن مطرب او را

آن یکی می زد سحوری بر دریدرگهی بود و رواق مهتری

فایز

شمارهٔ ۱۹۳

عجب دارم ز سرو قامت یارکه مشک و لعل و گوهر آورد بار

فایز

شمارهٔ ۱۹۴

گذشت ایام گل ای بلبل زاربکن چون من ز هجران ناله بسیار

فایز

شمارهٔ ۱۹۵

سحرگه چون ز مشرق ماه خاوربرون آید جهان گردد منور

فایز

شمارهٔ ۱۹۶

گهی که یادم آمد صحبت یارلب و دندان و زلف و چشم و رخسار

فایز

شمارهٔ ۱۹۷

شدم پیر و ندیدم روی دلداربه پیری پا نهادم سوی گلزار

فایز

شمارهٔ ۱۹۸

به زیر پیرهن پستان دلبرنمایان چون گهر در حقه زر

فایز

شمارهٔ ۱۹۹

اگر صد پاره ام سازی به خنجرنمی گردم من از دلبر مکدر

فایز

شمارهٔ ۲۰۰

سحر پرسیدم از گیسوی دلبرکه تو خوشبوتری یا مشک عنبر

فایز

شمارهٔ ۲۰۱

نه از مژگان سیاهی خورده ای تیرنه از ابروی یاری زخم شمشیر

فایز

شمارهٔ ۲۰۲

گرفتم آن که اقبالم شود یارشود این بخت من از خواب بیدار

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۲۷ - قصهٔ احد احد گفتن بلال در حر حجاز از محبت مصطفی علیه‌السلام در آن چاشتگاهها کی خواجه‌اش از تعصب جهودی به شاخ خارش می‌زد پیش آفتاب حجاز و از زخم خون از تن بلال برمی‌جوشید ازو احد احد می‌جست بی‌قصد او چنانک از دردمندان دیگر ناله جهد بی‌قصد زیرا از درد عشق ممتلی بود اهتمام دفع درد خار را مدخل نبود هم‌چون سحرهٔ فرعون و جرجیس و غیر هم لایعد و لا یحصی

تن فدای خار می کرد آن بلالخواجه اش می زد برای گوشمال